عهد شکنی

جامعه بدون پایبندی به تعهدها قادر به سر پا ایستادن نیست . وفای به عهد عامل ایجاد اطمینان و اعتماد مردم نسبت به همدیگر و حسن همکاری است .

در قرآن کریم آیه 46 مورد از عهد و پیمان سخن به میان آمده است تا آنجا که خداوند تبارک و تعالی وفای به عهد خود را مشروط به عمل کردن به بندگانش به عهدهایشان قرار داده است :

به عهد من وفا کنید تا به عهد شما وفا کنم ( بقره ، آیه 40 )

امام علی ( ع ) می فرماید :

وفا به عهد و پیمان از نشانه های مردمداری است .

امام صادق ( ع ) می فرماید :

وعده دادن مومن به برادر ایمانی اش نذری است که کفاره دارد .

ممکن است بعضی ها بگویند اگر بخواهیم وعده های خود را عملی کنیم ، باید ضرر و زیان زیادی متحمل شویم یا آنکه اگر طرف مقابل ما کافر و غیر مسلمان باشد ، چه مانعی دارد که به وعده خود عمل نکنیم .

در اسلام و نظام اسلامی وفای به عهد واجب است ، چه منفعت برد یا ضرر کند فرقی نمی کند که طرف مقابلش مسلمان باشد یا کافر باشد .

امام صادق ( ع ) می فرماید :

در سه مورد عذر کسی پذیرفته نمی شود .

1. ادای امانت و وفای به عهد و نیکی به پادر و مادر خواه نیکوکار باشد یا بد کار

ابی مالک می گوید به امام سجاد ( ع ) عرض کردم مرا به تمامی شرایع دین آشنا کن . حضرت فرمود :

سخن حق بگو و به عدالت حکم کن و به عهد خود وفا کن .

     شادی از نگاه دین

شادی یعنی بالندگی و نشاط و حرکت و سیلان که در مقابل آن جمود و خمودگی و یخزدگی و رکود ، مرداب است . اگر در زندگی و سیلان و بالندگی و نشاط وجود نداشته باشد ، زندگی امکان پذیر نیست . بنابراین ، چون دین از منبع لایزال حیات سرچشمه می گیرد ، پیام آن هم همان حیات واقعی است .

از این رو اندیشه دینی قایل به مرگ نیست و حیات را امری مستمر و جریاندار قلمداد می کند . پیام دین حیات و زندگی است ، تمام هستی از نظر قرآن در جنبش و حرکت است .

معنای حیات واقعی با خدا بودن و با او ارتباط بر قرار کردن است . ارتباط عالم هستی با خداوند متعال که منبع و منشاء حیات است ، سبب جار یشدن حیات و زندگی به تمام هستی می شود . اگر این ارتباط لحظه ای قطع شود ، زندگی و حیات واقعی از بین می رود و مرگ موجود زنده رخ می دهد . اگر با این دید به اسلام بنگریم ، در می یابیم که در تمام مسائل و موضوعات دینی و اسلامی زندگی جریان دارد و در محتوا و ذات اسلام نه تنها غم راه ندارد ، بلکه سراسر دین شادی آفرین و شادی بخش است . هر علمی که در درون آن حرکت و پویایی نباشد غم محسوب می شود ، هر جند فرد غمناک نباشد ، اما بعضی از مصادیق و جلوه های غم همچون گریستن و گوشه نشینی و ... اگر همراه با پویایی و حرکت باشد ، غم نیست زیرا جنبش و پویایی در آن موج می زند .

بنابراین این ظاهر حالتها و مکانها مهم نیست بلکه فعالیت نداشتن مضر و خطر ناک است در این زمینه می توان بر تاکید فراوان اسلام بر تحصیل و فراگیری علم و دانش توجه کرد . زیرا آموزش علم بدون نشاط امکان پذیر نیست . نتیجه این نشاط در حال آموزش سرور و فرحی است که به واسطه تحصیل علم به دست می آید . غیر ممکن است آدم دلمرده غمگین بتواند درس بخواند .

شما در هیچ مرحله از مراحل زندگی اثری از غم و اندوه منفی در افراد شاخص و ممتازی همچون پیامبر اکرم ( ص ) و ائمه معصوم و یارانشان نمی بینید . برای مثال امام علی ( ع ) زمان به حکومت رسیدن در حالی که حدود 60 سال داشت هم در جنگهای بزرگ شرکت داشت و آن همه از خود شجاعت و فعالیت نشان می دادند و هم در مزرعه فعال بودند .

همچنین با نگاهی دقیق به حوادث بعد از کربلا ، متوجه نکات ظریف و در عین حال مهم می شویم حضرت زینب ( ع ) با آنکه در غم از دست دادن عزیزانش محزون بود ، در تمام عرصه ها با شجاعت و قدرت و افتخار حاضر و آن سخنرانی محکم را ایراد کردند . تمام این آثار و تلاش حاصل نشاط و شادمانی است . انسان کسل و غمناک نمی تواند فعالیت ویژه ای داشته باشد .