|
آنکارا
استان آنکارا نام یکی از
استانهای
ترکیه
است که مرکز آن هم شهری است به همین نام
شهر آنکارا پایتخت کشور ترکیه
.
استان آنکارا در دشتهای
بزرگ آناتولی مرکزی واقع شده که جنگلهای
کوهستانی در شمال آن و دشت خشک قونیه در
سمت جنوب آن قرار دارد. دشت آنکارا توسط
رودخانههای قیزیلایرماق (Kızılırmak) و
ساکاریا و شاخههای آنها آبیاری میشود.
بخشی از دریاچه نمک بزرگ،
توز گولو در این استان قرار گرفته است.
بلندترین نقطه استان کوه ایشیکداغی (Işık
Dağı) با 2015 متر ارتفاع است.
آنکارا (در قدیم: آنقره) پایتخت و پس از
استانبول
دومین شهر بزرگ کشور ترکیه است. این شهر
مرکز استان آنکارا نیز هست.
از مراکز دیدنی آن میتوان از آرامگاه
آتاتورک و برج گردان خرید آتاکوله را نام
برد.
تاریخ
روزگاری آنکارا مرکز فرمانروایی طائفه
گالاتیان و بعدها در قلمرو مهرداد شاه
پونتوس بود و سرانجام در 25 ق – م جزو
متصرفات امپراطوری روم گشت. معبد
رمااگوستوس که بر شالوده قدیم تری بنا
گشته و بر دیوارهایش کتیبه یونانی و رومی
دیده می شود در روزگار مسیحیت تبدیل به
کلیسا و در عهد اسلام خانقاه پیری گردید
که اینک ویران گشته است. یک ستون و شالوده
حمامی رومی بجا مانده از روم باستان می
باشد. در سال 51 میلادی پطرس حواری از این
شهر دیدار کرد و مرکز یکی از قدیم ترین
جوامع مسیحی بود. آنکارا در سال 620
میلادی به تصرف خسرو پرویز درآمد. در سال
654 مدتی در تصرف اعراب بود، در 806 هارون
الرشید و در 838 المعتصم آن را محاصره و
غارت کردند. در 913 در معرض تهدید اعراب
طرسوس قرار گرفت. در قرن یازدهم آنکارا به
دست ترکان سلجوقی افتاد. در جریان جنگهای
صلیبی به تصرف بیزانس درآمد اما چندی بعد
در تصرف ترکان قرار گرفت. از این پس شهر
آنکارا و دژ آن بارها میان فرمانروایان
ترک دست به دست گشت. پل سفید، مسجد جامع
معروف به ارسلان خانه از بناهای روزگار
سلجوقیان است. تاریخ بنای مسجد به 1290 می
رسد. محرابش را کاشی های زیبا زینت داده
است.
پس از سقوط امپراطوری سلجوقیان در
آغاز قرن چهاردهم، آنقره به آن قسمت از
آناطولی پیوست که جزو قلمرو ایلخانیان
مغول بود. پس از بر افتادن ایلخان آنقره
جزئی از متصرفات ارتنا، امیر(در 1342
سلطان) سیواس و جانشینانش گشت. چنین به
نظر می رسد که سلطه ایلخانان و ارتنائیان
بر آنقره یک اشغال نظامی و به منظور وصول
مالیات بود، فرمانروایی واقعی شهر در دست
سوداگران و ثروتمندان، و مشهور به فرقه
اخی بودند و اخی شرف لدین(متوفی سال 1350)
نامورترین فرد فرقه اخی بود.
به گفته ژان کانتا کوزن، آنکارا برای
اولین بار در 1354 به اشغال سلیمان پسر
اورخان عثمانی درآمد. اما چنین به نظر می
رسد که تسلط عثمانی ها در این تاریخموقت
بوده. به هر حال در سال 1361 آنقره در
تصرف عثمانی ها قرار داشت با این حال
خانواده اخی همچنان در شهر صاحب
نفوذ بودند. اما از 1454 به بعد دیگر نامی
از این فرقه در میان نیست.
در 1402 در نزدیکی آنقره میان تیمور لنگ و
بایزید اول جنگی در گرفت که منتهی به شکست
و اسارت بایزید شورشی گشت. پس از این تارخ
شهر چندین بار دست به دست گردید تا اینکه
در روزگار سلطنت سلطان احمد اول آنقره
مرکز شورشی گشت که قلندر اوغلو رئیس
راهزنان آن براه انداخته بود. این شورش در
سرزمین آناطولی گسترش یافت تا سرانجم در
1607 وزیر اعظم در 1608 این فتنه را از
میان برد.
مشهرترین چهره آنقره حاجی بیرام ولی(1352
– 1429) مؤسس سلسله دراویش بیرامیه بود که
آرامگاه وی و مسجدی متعلق به آغاز قرن
پانزدهم وجود دارد.
از روزگار عثمانیان مساجد کوچک و بزرگ
بسیار در این شهر برجا مانده که از
مشهورترین آنها مسجد «عمارت جامع» است که
در 1427 به وسیله قرجه بیگ به سبک مساجد
قدیم عثمانی بنا گردید. مسجد احمد پاشا که
بنی جامع نیز گفته می شود. این مسجد تنها
یک گنبد دارد که سنان معمار معروف در
6-1565 بنا کرد.
در روزگار
عثمانی آنقره مرکز یکبخش از
ایالت آناطولی و در آغاز در عین حال مرکز
ایالت نیز گشت و در دوره تنظیمات در هفتم
نوامبر 1864 آنقره کرسی ایالت گردید.
منبع :
اطلس جهان
عکس : آرشیو
|
