|
هندوستان
جمهوری هند
یا هندوستان
کشوری است در
جنوب آسیا.
پایتخت آن
دهلی نو است،
از شمال
باختری با
پاکستان، از
شمال با
چین،
بوتان، نپال
و تبت و از
شمال خاوری
با برمه و
بنگلادش
همسایهاست.
جنوب آن نیز
به اقیانوس
هند منتهی
میشود.
مساحت:
۳٫۱۶۶٫۱۴۴
کیلومتر مربع
(بدون احتساب
کشمیر آزاد و
دیگر اراضی
مورد مناقشه.
تمدن
هندوستان از
حدود دو تا
چهار هزار
سال پیش از
میلاد شروع
میشود، قبائل
آریایی از
شمال هند در
حدود ۱۵۰۰ ق
. م. وارد آن
سرزمین
شدهاند، و
تمدن برهمایی
را آغاز
کردهاند و
در نتیجه
اصول مذهب
هندویی به
وجود
آمدهاست.در
قرن ششم قبل
از میلاد، بودا ظهور
کرد، و پیش
از آن مذهب
هندویی
مذهب رسمی
پادشاهان موری بود
ولی آشوکا
در قرن سوم
قبل از میلاد
دین بودا
را دین رسمی
کرد. فرهنگ
هندی از زمان
شاهان جوبتو
(۳۲۰ تا ۵۴۴
م.) رونق
یافت و سپس
هنگامی که
راجبوتیها
بر مناطق
شمال غربی
هند تسلط
یافتند و به
ایجاد حکومت
ملوک طوایف
پرداختند،
آنها و
خاندانهای
پیش، از
تشکیلات
همدیگر
تجاربی مفید
به دست
آوردند.
در سال ۱۵۲۶
«بابر»
پادشاه مغول
بر هند تسلط
یافت. هند در
روزگار
اکبرشاه و
شاهجهان و
اورنگزیب
سیر تمدن را
آغاز کرد و
در همین
روزگار بود
که پرتغالیها
بر «جاوه»
دست یافتند
(۱۵۱۰ م.).
هنگامی که
طوایف «مراتی»
و «سیک» علیه
حکومت
پادشاهان
مغول قیام
کردند،
انگلیسیها و
فرانسویها
در قرن ۱۸مناطقی
برای خود از
هند جدا
کردند، پس از
پیروزی «روبرت
کلایف» بر «دیلکس»
افسر فرانسوی،
افراد
انگلیسی در
هند بیشتر
شدند. و وارن
هستینگز
فرمانروای
انگلیسی
بنیاد حکومت
بریتانیا را
در هند
استوار
گردانید.
دولت
بریتانیا بر
اثر شورشهای
سال ۱۸۵۷
میلادی در
هند، کمپانی
هند شرقی
بریتانیا را
که گردانندهٔ
هند بود منحل
کرد و به این
سرزمین
خودمختاری
داده شد و در
سال ۱۸۷۷
ملکه
ویکتوریا
امپراطور
بریتانیا به
هند دعوت شد
و در آن
هنگام
نمایندهٔ
مخصوص ملکه
که از طرف
حکومت
بریتانیا
تعیین میشد،
بر هند
فرمانروایی
میکرد
.
در این هنگام
بود که رهبر
بزرگ جنبش
استقلال هند
ماهاتما
گاندی قیام
کرد و علیه
استبداد
بریتانیا به
مبارزه
پرداخت،
اگرچه «گاندی»
با یارانش
چند مرتبه
زندانی شد
ولی باز به
مبارزات خود
ادامه داد تا
در سال ۱۹۳۰
تا ۱۹۳۳ دولت
بریتانیا
زعمای هند را
به کنفرانس
میزگرد دعوت
نمود، لکن از
مذاکرات آن
کنفرانس
نتیجه به دست
نیامد.
پس
از
تجاوز ارتش
ژاپن در سال
۱۹۴۲ به
کشورهای سیام
و مالایا و
برمه، اختلاف
شدیدی در بین
سران هند و
سران
مسلمانان هند
که رهبر آنها
محمدعلی جناح
بود بوجود
آمد.
مسلمانان
میخواستند
کشوری مرکب
از مناطق
مسلمان هند
تشکیل دهند.
در آن هنگام
که حزب کارگر
انگلیس حکومت
را به دست
گرفت وهیأت
وزیران خود
را تشکیل داد،
حکومت
بریتانیا
قوانینی وضع
نمود که بهموجب
آن به هند و
سیلان و
پاکستان
استقلال داده
شد، و در ماه
اوت ۱۹۴۷ م.
آخرین سرباز
انگلیس خاک
هند را ترک
گفت، و در
تاریخژانویهٔ1950
هند
حکومت جمهوری
مستقل خود را
اعلام نمود و
به عضویت
اتحادیه
کشورهای
مشترک
المنافع
درآمد
.
روابط کشور
هند
با همسایهٔ
بزرگ خود
پاکستان بر
سر مسئلهٔ
کشمیر رو به
وخامت نهاد و
همچنین با
کشور چین در
مسائل مرزی
اختلاف نظر
پیدا کرد.
البته پس از
آنکه چین در
تاریخ ۱۹۵۹
بر تبت
مستولی شد و
تجاوزات مرزی
خود را به
خاک هند آغاز
کرد، ناحیهٔ
ماکماهون خط
مرزی بین چین
و هند شد. در
تاریخ ۳۱
اکتبر ۱۹۶۱
م. هند
همسایهٔ خود
را به
تجاوزهای
پیاپی به
پادگانهای
نظامی متهم
ساخت و در
تاریخ ۱۸
دسامبر ۱۹۶۱
نیروهای هند
مستعمرات
پرتقال را که
شامل «داماو»
و «جوا» و «دیو»
واقع در ساحل
غربی بود، به
تصرف
درآوردند.
سپس در تاریخ
اکتبر ۱۹۶۲
نیروهای چین
به مرکز «لونجو»
حمله کردند و
مناطق شمال
شرقی هند را
اشغال نمودند
و با نیروهای
هند به زد و
خورد
پرداختند.
نیروهای هند
در این جنگ
آسیب دیدند،
و چون در
برابر
سربازان چین
تاب نیاوردند
عقبنشینی
کردند و
منطقهٔ لاداخ
واقع در شمال
شرقی و
قسمتهای دیگر
مرزی تبت در
نواحی شمال
شرقی به تصرف
نیروهای چین
درآمد.
قانون اساسی
هند در سال
۱۹۴۹ به
تصویب رسید،
از ۲۶ ژانویه
۱۹۵۰ به اجرا
درآمد و از
آن هنگام
تاکنون بدون
تغییر اساسی
با موفقیت
اجرا شدهاست.
این قانون
اشارهای به
مذهب رسمی
کشور نداشته
و به دولتهای
ایالتی
اختیارات
گستردهای
اعطا
کردهاست.در
نظام سیاسی
هند نخست
وزیر
بالاترین
مقام اجرایی
کشور است و
رئیس جمهور
مقامی
تشریفاتی است
که معمولا از
میان چهرههای
دارای
محبوبیت
گسترده در
سراسر کشور
انتخاب میشود.
|